Άθληση...

     Προσπάθησα σήμερα να μπω νωρίτερα στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου που συνήθως πηγαίνουμε με σκοπό να περπατήσω δυο τρεις γύρους έτσι για να κάψω κανένα χιλιοστό από το περιεχόμενο που χτίζεται σιγά σιγά γύρω μου. Δεν ήταν η κατάλληλη ώρα όμως και ο φύλακας με ρώτησε ευγενικά αν είμαι "αθλητής" του συλλόγου του οποίου παρεπιπτώντως φορούσα τη φόρμα. Όλο μου το σύστημα με έσπρωχνε να απαντήσω... "Ναι!". Θα ήταν ένας τρόπος, το μέσο ρε παιδί μου να περάσω στο ταρτάν ώστε να ξεγελάσω τον εαυτό μου ότι ... αθλήθηκα. Με σκυμμένο το κεφάλι κοιτάζοντας προς τον καταδότη που εξαιτίας του δε θα μπορούσα να πείσω το φύλακα ότι είμαι αθλητής, ξέρετε τώρα ας μην κρυβόμαστε το προ-... ή το κοίλι... απάντησα ευγενικά "Όχι" και παραιτήθηκα της προσπάθειας.

    Δεν μπορούμε να ρίχνουμε όλο το φταίξιμο στην ηλικία μας. Πολλοί άνθρωποι συνομήλικοί μας εκπονούν σημαντικά προγράμματα άθλησης από μικρότερη ηλικία άλλοι μια ζωή , άλλα σαν μια αλλαγή στάση ζωής με σκοπό να μπορούν να αποκομίζουν το κέρδος ότι ζουν υγιεινά και με την προσμονή του ότι θα ζήσουν λίιιγο παραπάνω σε σχέση με έναν που αδιαφορεί για το πως είναι η σωματική του υγεία όταν κάνει μηδενική γυμναστική. 

    Θα μπορούσε κανείς να πει πως λόγω του ότι παίρνει κανείς την "άγουσα για τα αποδυτήρια" χωρίς να ξέρει πόσο μακρύς είναι ο δρόμος αρχίζει και αναμετράται με το πως είναι , πως ζει και πως θα πρεπε να ζει. Ήδη από την ηλικία των 40 και πάνω του/της έχουν δοθεί κατευθύνσεις για το τι εξετάσεις θα έπρεπε να κάνει τι θα είναι καλύτερο να τρώει , να κινείται περισσότερο, να ασκείται, να μην κουράζεται και να είναι πάντα προετοιμασμένος για τα έκτακτα...

    Τα συνοικιακά γυμναστήρια γίνονται κέντρα συγκέντρωσης ατόμων που επιζητούν την άθληση, οι δρόμοι γεμίζουν τις πολύ πρωινές ώρες με ασκούμενος στο τζόκινγκ και στα εξωτερικά όργανα γυμναστηρίου σε πάρκα γενικά υπάρχει κινητικότητα και ανάμεσα σ 'αυτούς σίγουρα είναι και κάποιοι που έχουν μπει στα πρώτα ήντα. Κάποιοι μάλιστα από αυτούς δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτε από τους νέους "ανταγωνιστές" τους κάποιοι άλλοι τους βλέπουν πρωί πρωί να αθλούνται ή το βράδυ και απλά κλείνουν πιο ερμητικά το μπουφάν τους από την πρωινοβραδυνή ψυχρούλα.

    Αν έπρεπε να διαλέξει κανείς ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη στάση ζωής θα προτιμούσα την πρώτη. Και θα έκανα το παν ώστε να εξασφάλιζα όσο το δυνατόν πιο πολλή σωματική υγεία. Δε χρειάζεται να αναφέρω το κλασικό ρητό που πάντα κάνω λάθος στην ορθογραφία του. Απλά μπορούμε να σκεφτούμε πως "Ο Πενηντάρης είναι ένας νέος της εποχής" που έλεγε και ο νεότερος σε εποχή Ζαμπέτας. 

    Και αυτή είναι η λύση για όλους μας. Όσο μπορούμε να στέλνουμε στο σώμα μας μηνύματα που να του λένε... "Ζήσε", "Νίκα" , "Αθλήσου" για να γίνουν κίνητρα που θα διασφαλίσουν ότι προσπαθούμε - ( εκτός από τα ¨έκτακτα" ) να ενισχυθούμε σωματικά.   Που ξέρεις... ίσως αργότερα όσο αργότερα είναι να μας ευγνωμονούμε.....