Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αρνηση

Ο πενηντάρης είναι γνωστης είναι έμπειρος και έχει μάθει τη ζωή. Εχει βρει δυσκολίες και έχει καταφέρει πράγματα.
Η πείρα του του δίνει το δικαίωμα να μπει μέσα σε μια συζήτηση και να εκφράσει άποψη να παλαιψει γι αυτήν και να τον ακούσουν οι άλλοι συνομιλητές.  
Εχει χτίσει χαρακτηρα, μοτίβο ζωής και πατάει πάνω στις οποιεσδήποτε κατακτήσεις του. ( σήμερα αναφέρομαι μόνο στον άντρα... δεν μπορω να έχω γνώμη για τη γυναίκα). Αρα δεν μπορεί να αλλάξει εύκολα.
Μια διαδρομή κλασική στη ζωή ενός πενηντάρης θα μπορούσε να ήταν... Σχολειο μέχρι και τρίτη λυκείου ολοκληρωμένο,
μια σχολή για 4 χρόνια, μια θητεία για αλλά δύο χρόνια και μια εύρεση μονιμης εργασίας... για τα επόμενα 25 χρόνια.
μέσα σ αυτά τα 25 χρόνια μπορεί να κάνει οικογένεια μπορεί και όχι. Η πείρα μαζεύεται και από τις δύο διαδρομές. 
Μπορεί να αποκτήσει και παιδια μέσα στην οικογένεια μπορεί και όχι. Αλλη η εμπειρία η μια, άλλη η άλλη. 
Είναι όμως η φάση όπου κοιτάς με ένα βλέμμα σίγουρο και έχεις φτιάξει και έναν κατάλογο με το τι θα επιθυμουσες για το μέλλον που σου μένει... και αν δεν προκύψει μια ... καταστροφή... ένας σεισμός μια πλημμύρα ένας πόλεμος μια δυσμενής μεταχείριση στην εργασία βλέπεις τα επόμενα βήματα στρωμένα..  
προαγωγή... γάμος παιδιών... ταξίδια... σπουδές παιδιών... συμμετοχή στα κοινά... ανακατεμένα και γραμμένα χωρίς κάποια σειρά ...
Δεν περιμενεις ποτέ μα ποτέ να σου τραβάνε το χάλι κάτω από τα πόδια... δεν περιμένεις ποτέ οι πυλώνες της προσωπικής και εργασιακής σου κατάστασης να τρίζουν τη στιγμή που πατάς γερά και στηρίζεσαι και στηρίζεις και κόσμο. δεν βάζεις ποτέ στον αναφερόμενο κατάλογο τίποτα που δεν ταιριάζει με την κατάσταση που βιώνεις που να σου χαλάει την ... κανονικοτητα... το βόλεμα όπως θα μπορούσε να πει κάποιος. 
και ανακαλύπτεις ότι το οικοδόμημα στο οποίο ζεις μπορεί να είναι και σάπιο. Η μουσική της επιτυχίας που ακούς στ αυτια σου δεν είναι παρά το τρίξιμο των πυλώνων εκείνο το ανατριχιαστικο όταν τρίβετε σίδερο με σίδερο η ξύλο με ξύλο που τρώγεται κι από το σαράκι...
τότε εμφανίζεται μια κυρία και σε καλύπτει σε συνεπαίρνει σε κάνει να αντιδράς άσχημα γιατί δεν μπορείς να το πιστέψεις ότι γίνεται. έρχεται η ΑΡΝΗΣΗ η οποία σου παραθέτει όμορφες στιγμές μπροστά σου από τα χρόνια που χει περάσει και τα συγκρίνει με τα επόμενα που καταρρέουν από τον απλό κατάλογο που έχεις συντάξει... είναι αυτή που σου βάζει την αμφιβολία του τι έκανες τελικά λάθος και έγινε αυτό και κείνο ... τι μπορεί να οδήγησε σε αποτέλεσμα εκτός προγραμματισμού. 
αρνείσαι ότι τα Κάνες όλα λάθος όπως σου παρουσιάζεται την τρέχουσα φάση. αρνείσαι ότι μπορεί να αλλάξει όλη η ζωή σου για γεγονότα που θεωρούσες ότι μπορούσες να ελέγξεις... αρνείσαι να σε αρνούνται.
αρνείσαι... να το βλέπεις να γίνεται μετά απλό μισό αιώνα ζωής... αλλά αυτό προφανώς είναι μια γενικότητα.
είναι κι αυτό μια άρνηση....

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

57 χρονών ... "χθες πίναμε καφέ" πως έφυγε;

      Θα μπορούσε να την πει κανείς μια κοινότυπη κουβέντα για τον καθένα. Είναι η απορία που έχει ο άνθρωπος όταν στα ξαφνικά φεύγει ο συνάδελφος και εξαφανίζεται από τη γνωστή θέση στο γραφείο στη δουλειά... Και επειδή δεν θυμάσαι πάντα ονόματα... δε συγκρατείς φάτσες δεν είσαι κάθε μέρα ρε αδερφέ μέσα στην εταιρεία ή στο ίδιο έργο δεν μπορείς να θυμηθείς ποιος ή ποια ήταν ... Και ψάχνεσαι... Λες να ναι αυτός; λες να ναι αυτή; και γιατί δεν ήρθε σήμερα;...     Με την εις άτοπον απαγωγή καταλήγεις κάπου και από μια φωτογραφία ανακουφίζεσαι για κείνον ή για κείνη που δεν έφυγε ένώ αρχίζεις να συνειδητοποιείς ποιος ή ποια ήταν η θανούσα...     Για σένα που συνοδεύεις το συνάδελφο ή τη συναδέλφισσα στην τελευταία κατοικία τα πράγματα είναι πιο "απλά". Μαθαίνεις τα τελευταία νέα, ρουφάς την τελευταία πληροφορία σαν αρπακτικό για να μπορείς να μάθεις πως συμπεριφέρθηκε , τι έπαθε πως έτυχε να ξυπνήσει τη λάθος μέρα και να φύγει αυτός ο συνάδελφος ενώ επίση...

Προθεσμίες - Όταν ένα έργο πρέπει να τελειώσει..... ( Επαναλήψεις ....... )

      Η δουλειά μας είναι πάντοτε απαιτητική. Θα πει κανείς "κάθε δουλειά είναι" και δεν πρέπει να διαφωνήσουμε, όμως  όταν μια δουλειά έχει να κάνει με προθεσμίες τότε γίνεται ακόμα σκληρότερη ακόμα πιο αγχωτική. Και αυτό όσο μεγαλώνεις θα πρέπει να το διαχειρίζεσαι με τον καλύτερο τρόπο.      Κάποτε, όταν ήμουν νεότερος είχα την "πολυτέλεια" να έχω περισσότερο χρόνο να αφιερώνω στο να διεκπαιρεώσω τις εργασίες που μου είχαν ανατεθεί. Αναλόγως με το πρότζεκτ η δουλειά θα συνεχιζόταν και το βράδυ ή και το Σαββατοκύριακο χωρίς καμία συνέπεια στην υπόλοιπη ζωή μου επειδή είχα να "κτίσω" μια καριέρα και μια "εικόνα" στον εργασιακό χώρο και δεν μπορώ να πω πως είχα κάποιο παράπονο σ' αυτό το θέμα.      Είτε αργά είτε γρήγορα ο στόχος επιτυγχάνετο χάνοντας προσωπικό χρόνο κερδίζοντας ταυτόχρονα εμπειρία.     Η ίδια ερώτηση πάντως θα ερχόταν σε κάθε ηλικιακή φάση της ζωής μου και καθενός από τους συναδέλφους μου στα μετερίζια του επα...